ದೇಹ ಇಲ್ಲಿ, ಜೀವ ಅಲ್ಲಿ
ಎಂಥ ಗಡಿಗಳು… ಎಂಥ ಗಡಿಗಳು…
ಮನಸ್ಸ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಗಡಿಗಳು…
ಎಂಥಾ ರೇಖೆ ಹಾಕಿದರೋ
ಎದೆ ಮೇಲೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿದ್ದಂತೆ…
ಗಂಗೆ ತೀರದ ಗಾಳಿ ಹಿಡಿದು
ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಬೆಳೆದವಳು ನಾನು,
ಇವತ್ತು ಅದೇ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು
ಒಂಟಿ ನೆರಳಾಗಿ ಹೋದೆ ನಾನು.
ಅಲ್ಲಿಯ ಮಾವಿನ ಮರದ ಕೆಳಗೆ
ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆದು ನಗಿದ ದಿನ,
ನದಿ–ಬೆಟ್ಟ–ಗಿಳಿ–ಕೋಗಿಲೆ
ಎಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರು ಅಂದಿನ.
ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು ಹೋದರು ಎಲ್ಲರು,
ನಾನು ಮಾತ್ರ ದೂರ ಬಂದೆ,
ಗಂಗೆ ತೀರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ
ಒಂಟಿ ದೀಪವಾಗಿ ನಿಂತೆ.
ಎಂಥ ಗಡಿಗಳು… ಎಂಥ ಗಡಿಗಳು…
ಎದೆ ಒಡೆಯುವ ಗಡಿಗಳು…
ಮಣ್ಣಿಗಿಲ್ಲ, ನೀರಿಗಿಲ್ಲ,
ಮನಸ್ಸಿಗೇಕೆ ಈ ಗಡಿಗಳು?
ನೋಟುಬುಕ್ಕಿನ ಪುಟದೊಳಗೆ
ಒತ್ತಿಟ್ಟ ನವಿಲುಗರಿ,
ಚಾಚಾನ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳು
ಇವತ್ತು ದೊಡ್ಡವಳಾಗಲಿ.
ಮಾಯೆಯ ದುಪಟ್ಟ ಹೊದ್ದು
ಜಗ ನೋಡಲು ಹೊರಟಾಳೆ,
ಆದ್ರೆ ಹೊರಟಾಗ ಅವಳು ಇನ್ನೂ
ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲೇ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.
ಅಮ್ಮನ ಪಾನದಾನದ ಸದ್ದು,
ಅಪ್ಪನ ಹುಕ್ಕಾದ ಹೊಗೆ,
ಮುರಾದಾಬಾದಿನ ಹೂವಿನಂತೆ
ಕನಸು ಅರಳಿತ್ತು ಎದೆಗೆ.
ಪಡಸಾಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದೆ ನಾನು,
ನೆನಪೇ ಮನೆ ಆಯ್ತು,
ಚಪ್ಪರದೊಳಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ
ಚಪ್ಪಲಿಯೂ ಕಣ್ಣೀರಾಯ್ತು.
ಎಂಥ ಗಡಿಗಳು… ಎಂಥ ಗಡಿಗಳು…
ಹೆಜ್ಜೆ ಕತ್ತರಿಸುವ ಗಡಿಗಳು…
ಮಣ್ಣಿಗಿಲ್ಲ, ನೀರಿಗಿಲ್ಲ,
ಮನಸ್ಸಿಗೇಕೆ ಈ ಗಡಿಗಳು?
“ದೇಶ ಒಡೆದಿತು” ಅಂದಾಗ
ಅರ್ಥ ಏನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ,
ಅಪ್ಪ ರೈಲು ಹತ್ತಿದಾಗ
ಎದೆ ಮಾತ್ರ ಬಿದ್ದಿತು ನೆಲಕ್ಕೆ.
ಗೆಳತಿಯ ಕೈ ಬಿಡದೇ ನಿಂತೆ,
ರೈಲಿನ ಡಬ್ಬ ಹಿಡಿದು ಅಳಿದೆ,
ಅಜ್ಜಿಯನ್ನ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಟ್ಟು
ನಾನು ಜೀವಂತವಾಗೇ ಸತ್ತೆ.
ಅಮ್ಮ–ಅಬ್ಬಾ–ಅಣ್ಣನ ಜೊತೆ
ಕರಾಚಿ ರೈಲು ಹತ್ತಿದೆ,
ಆ ರೈಲಿನ ಸದ್ದು ಇಂದಿಗೂ
ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಗುತ್ತೆ.
ಯಾರಾದರೂ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಂದರೆ ಸಾಕು,
ನೆನಪುಗಳ ಬುತ್ತಿ ತೆರೆದೆ,
ಗಂಗೆ ತೀರದ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ
ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಗೊಂಬೆ ನೋಡಿದೆ.
ಮೊಹರಂ ಬಂದಾಗ ಊರು
ಮದುವೆ ಮನೆಯಂತೆ ಆಗುತ್ತೆ,
ಹಿಮಾಲಯದಿಂದ ಹರಿವ ನದಿ
ನನ್ನ ಹೆಸರೇ ಕೂಗುತ್ತೆ.
ಚಿನಾಬ್ ನೀರು ಮುಟ್ಟಿದಾಗ
ಕಣ್ಣೀರು ಮಾತಾಡುತ್ತೆ,
“ನೀನು ಮುಹಾಜಿರ” ಅಂದಾಗ
ಹೃದಯ ಚೂರುಚೂರಾಗುತ್ತೆ.
ಘಾಲಿಬ್–ಇಕ್ಬಾಲ್–ಕಬೀರ್
ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು ಹೋದರು,
ನನ್ನ ಜೀವವೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು
ದೇಹ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿತು.
ಎಂಥ ಗಡಿಗಳು… ಎಂಥ ಗಡಿಗಳು…
ಉಸಿರೇ ಕತ್ತರಿಸುವ ಗಡಿಗಳು…
ಮಣ್ಣಿಗಿಲ್ಲ, ನೀರಿಗಿಲ್ಲ,
ಮನಸ್ಸಿಗೇಕೆ ಈ ಗಡಿಗಳು?
Comments
Post a Comment